Ay ve güneş herkesin lambasıdır, hava herkesin havasıdır, su herkesin suyudur da, Ekmek neden herkesin ekmeği değildir? Acı niye herkesin acısı değildir? Şeyh Bedreddîn

19 Ocak 2012 gününden bir “teferruat”. Düşlerimizden ve düşüncelerimizden vazgeçmediğimiz için bizler de birer teferruat’ız!

Halkım ben, parmakla sayılmayan Sesimde pırıl pırıl bir güç var Karanlıkta boy atmaya Sessizliği aşmaya yarayan Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa Tohuma dururlar yeniden Ve halk, toprağa gömülü Tohuma durur bir yerde Buğday nasıl filizini sürer de Çıkarsa toprağın üstüne Güzelim kızıl elleriyle Sessizliği burgu gibi deler de Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde. NERUDA

Kızılırmak Karakoyun efsanesi: Üç gün üç gece tuz yedirilen koyunlar, su içmeden dereyi geçebilirlerse Oba Beyinin kızı Hatice çoban Ali Haydar’ın olacaktır. Bir tek Karakoyun geçmek istememiştir. Çünkü Ali Haydar kuzusunu ağanın sofrasına sunmuştur. Ali Haydar şu dizeleri okur //////benim kuzum kuzuların beyidir / karakoyun yüregimin yagıdır / hanin gidecegi yıldız dağıdır / gel koyun meleme vazgeç kuzundan///// Sonuçta Aşık çoban, kavalının içli sesiyle koyunlarını derenin karşı tarafına geçirmeyi başarır….

Olancası bir tutam can Kadasına belasına sunduğum Ben öleydim loooy… Elim boş Ayağım pusu. Bir ben bileceğim oysa Ne afat sevdim. Bir de ağzı var dili yok Diyarbekir Kalesi… Açar Kan kırmızı yediverenler Ve kar yağar bir yandan Savrulur Karacadağ Savrulur zozan… Bak bıyığım buz tuttu Üşüyorum da Zemheri de uzadıkça uzadı Seni baharmışın gibi düşünüyorum Seni Diyarbekir gibi Nelere nelere baskın gelmez ki Seni düşünmenin tadı..

Eğitim ve öğretimde atatürk milliyetçiliğini yeniden yurdun en ücra köşelerine kadar yaygınlaştıracak tedbirler en kısa zamanda alınacaktır.Yarının teminatı olan evlatlarımızın Atatürk ilkeleri yerine yabancı ideolojilerle yetişerek sonunda birer anarşist olmasını önleyecek tedbirler alınacaktır.

Size Sayın Başkanım Döktürdüğüm bu mektup Belki de okursunuz Birazcık vakit bulup… Askerlik kağıtlarım Demin geçti elime Çarşambaymış son günüm Gitmek için cepheye… Ama Sayın Başkanım Bunu yapmak istemem Zavallı insanları Vurmak için doğmadım ben… İstemem sizi üzmek Söylemek zorundayım Benim kararım karar Kaçağım, firardayım… Doğduğumdan bu yana Evvela babam öldü Dönmedi kardeşlerim Çocuklarım ağladı… Annem şimdi mezarda Vız gelir böcekler Tırıs gider bombalar Onca acıdan sonra… Hapse düştüğüm zaman…

Uzun menzilli bir silah veya bir canlı bomba Nefret dolu bir zihin bir kitle imha silahıdır. Yanlış bilgilendirme bir kitle imha silahıdır. Beyaz ırktan olabilirsin veya fakir bir Asya’lı ırkçılık bir kitle imha silahıdır. Enflasyon veya küreselleşme korku bir kitle imha silahıdır. Babam şapkasını tutarak odama girdi. Gideceğini biliyordum. Yatağımın başına oturdu ve bana bazı gerçekleri anlattı. Evlat, beni çağıran bir görevim var. Sen ve kız kardeşin cesur olun küçük…

Gelin savaş efendileri Siz… Siz Silahları yapanlar… Siz, ölüm uçakları yapanlar… Siz, dev bombaları yapanlar … Siz, duvarlarına ardına gizlenenler… Bilmenizi isterim ki, Maskelerinizin ardını görüyorum… Siz, asla birşey üretmediniz… Yoketmek için üretmekten başka… Dünyamla oynarsanız Küçük oyuncağınızmış gibi … Elime bir silah verirsiniz… Ve gözlerimden saklanırsınız… Ve kaçar gidersiniz uzaklara Uçuşurken mermiler… Geçmişdeki Yuda gibi Yalan söyler aldatırsınız… Bir dünya savaşının kazanılabileceğine İnanmamı istersiniz… Ama gözlerinizden anlıyorum… Ve beyninizden…

Değil mi ki çiğnenmiş inancın pek seçkini, değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz, değil mi ki ayaklar altında insan onuru, o kız oğlankız erdem dağlara kaldırılmış, ezilmiş, hor görülmüş, el emeği, göz nuru, ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş, değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın, değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene, doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın, değil mi ki kötüler kadı olmuş yemen’e… Shakespeare